शिक्षणावरही बोलू काही
वसंत गणेश काणे, बी एस्सी,एम ए (मानसशास्त्र), एम.एड
एल बी ७, लक्ष्मीनगर, पाण्याच्या टाकीजवळ, नागपूर ४४० ०२२
९४२२८०४४३०
E mail - kanewasant@gmail.com
Blog - kasa mee?
प्रस्तावना
15 जून 2009 ते 15 सप्टेंबर 2019 या काळात आम्ही प्रथम अमेरिकेत वास्तव्याला होतो. नंतर 2014, 2015 व 2016 या वर्षीही असेच चार/चार महिने माझे अमेरिकेत वास्तव्य होते. पहिल्यांदा आमचा मुक्काम इरी या गावी होता, तर नंतरच्या तीन वर्षात याॅर्क (न्यूयाॅर्क नव्हे) या गावी माझे वास्तव्य होते. ही दोन्ही गावे पेन्सिलव्हॅनिया या प्रगत व संपन्न प्रांतात मोडतात. याॅर्क ही तर अमेरिकेची पहिली राजधानी होती. पण त्यावेळी अमेरिका हे राष्ट्र म्हणून रीतसर जन्माला आले नव्हते, तर याॅर्कला राजधानी कसे म्हणायचे, या वादात आपण पडूया नको. ही दोन्ही गावे तशी लहानशीच म्हणावीत, अशी आहेत. इथून कधी स्वत:च्या तर कधी भाड्याच्या कारने आम्ही मैलोगणती प्रवास करून वाॅशिंगटन, न्यूयाॅर्क, डेटन, गेटिसबर्ग, कोलंबिया, बाल्टीमोर आणि अशी अनेक शहरे पालथी घातली. कार चालविण्याची जबाबदारी मुलगा चि. अजितने घेतली होती. तर प्रवासातील हवं नको पाहण्याची जबाबदारी, छायाचित्रण सून नीलमने उचलली होती. नातू ओम्कार व नात अनुषा प्रवासात कार्टूनादी बालचित्रे पाहण्यात गर्क असत. आणि कारमधून उतरल्यानंतर माझ्या दोन्ही बाजूने चालत ‘सुरक्षेची’ काळजी घेत असत. अमेरिकेतील शिक्षणपद्धती, सामाजिक जीवन, ताणतणाव, राजकीय डावपेच आदीबाबत माहिती मिळविण्याचा प्रयत्न मी यथाशक्ती केला. या कामी नीलमचे मला विशेष साह्य झाले. तरीही माझी स्थिती हत्ती व सहा आंधळे यातील एका आंधळ्यासारखीच होती. मी जे पाहिले, मला जे दिसले, जे मी जाणून घेतले, समजून घेतले, जे मला समजले, जे मी अनुभवले ते त्रोटक, अपुरे, वास्तवतेपासून दूर असण्याची शक्यता आहे, हे मान्य करूनही वाचकांना वाचावेसे वाटेल, थोडेफार उपयोगी पडेल, असे वाटते.
अमेरिकेची मला जाणवलेली खास वैशिष्ट्ये
अमेरिकेचा भौगोलिक विस्तार भारताच्या तिपटीहून जास्त आहे, लोकसंख्या मात्र आपल्या एकचतुर्थांशपेक्षा कमी आहे.
एक राष्ट्र म्हणून अमेरिकेचे बालपण जेमतेम संपलेले आहे.
अमेरिकेत जर्मन, स्पॅनिश, इटालियन, ज्यू व इंग्लिश असे अनेक प्रकारचे लोक वेगवेगळ्या ठिकाणी स्थायिक झाले आहेत. त्या त्या देशातील लोकांची वैशिष्ट्ये त्या त्या प्रांतात आजही पहायला मिळतात. जसे जर्मनांची शिस्तप्रीयता, इटालियन लोकांची कलासक्ती, मौजमजा करण्याची वृत्ती वगैरे.
अमेरिकेतील 1862 च्या सुमारास संपलेले गृहयुद्ध हे खरोखरच भावाभावांमधले युद्ध होते. आता केंद्रीय सत्ता असलेले पण राज्यांना भरपूर अधिकार असलेले राष्ट्र, पराकोटीचे व्यक्तिस्वातंत्र्य, गुलामगिरीचा अधिकृत निषेध यासह लोकशाही या देशात नांदते आहे.
अमेरिका हे एक ख्रिश्चन राष्ट्र आहे.पण धर्मग्रंथातील मानवजन्माच्या गोष्टीला च्छेद देऊन उत्क्रांतिवाद मानणाऱ्या आणि मांडणाऱ्या चार्ल्स डार्विनचा उत्क्रांतिवाद इथे दिमाखात वावरतो आहे.
प्रत्येकाला आपापल्या धर्ममतानुसार पूजा, प्रार्थना करण्याचे स्वातंत्र्य आहे.
ते आणि आपण
समाजजीवन, स्त्रीपुरुषसंबंध, पितापुत्रसंबंध, गुरुशिष्य संबंध, उपभोगाचा पुरस्कार
आदीबाबत अमेरिका आणि भारत यात फार मोठे अंतर आहे पण काही मानवसुलभ साम्येही दाखविता येतात. जसे अमेरिकन आईलाही आपल्या मुलीचा घटस्फोट व्हावा, असे वाटत नाही. ती एक नाइलाजाने घडणारी बाबच मानली जाते. शिक्षणक्षेत्रात केजी 2 ते बारावीपर्यंतचे शिक्षण सर्वांना (म्हणजे अगदी सर्वांना) निःशुल्क आहे. केजी1 लाच का वगळले आहे ते कळत नाही. शिक्षणसंस्था या निमित्ताने या वर्षापुरते वारेमाप शुल्क आकारतांना दिसतात. 12 वी नंतर कमवा आणि शिका ही भूमिका आहे. विशेष पात्रता असेल तरच पदवीशिक्षणासाठी प्रवेश मिळतो. इतर व्यवसायाचे, धंद्याचे प्रमाणपत्र/ पदविका शिक्षण घेऊन नोकरी धंद्याला लागतात. परिसर शाळा हा नियम आहे, म्हणजे एका परिसरातील मुलांनी त्याच परिसरातील शाळेत प्रवेश घेण्याचे बंधन आहे. पण याचा अर्थ इथे सर्वच चांगले व नियमाबरहुकुम सुरू आहे, असे नाही. पण जे गैर त्याचा निषेध आहे, त्यावर कायदेशीर इलाज आहे, त्याला कायदेशीर मान्यता नाही. त्यांचे ते सगळेच चांगले आणि आपले ते सर्व वाईट किंवा उलट या दोन्ही भूमिका चुकीच्या आहेत.
विश्वात जेजे चांगले आणि उत्तम असेल त्याचे आपण भारतीय स्वागत करतो. नव्हे आपल्या पूर्वजांची ही प्रारंभापासूनची भूमिका राहिलेली आहे. त्यामुळे नीरक्षीरन्यायाने चांगले कोणते व हिणकस कोणते, हे समजून घेणे आपल्याला कठीण वाटू नये.
— वसंत गणेश काणे
वसंत गणेश काणे, बी एस्सी,एम ए (मानसशास्त्र), एम.एड
एल बी ७, लक्ष्मीनगर, पाण्याच्या टाकीजवळ, नागपूर ४४० ०२२
९४२२८०४४३०
E mail - kanewasant@gmail.com
Blog - kasa mee?
प्रस्तावना
15 जून 2009 ते 15 सप्टेंबर 2019 या काळात आम्ही प्रथम अमेरिकेत वास्तव्याला होतो. नंतर 2014, 2015 व 2016 या वर्षीही असेच चार/चार महिने माझे अमेरिकेत वास्तव्य होते. पहिल्यांदा आमचा मुक्काम इरी या गावी होता, तर नंतरच्या तीन वर्षात याॅर्क (न्यूयाॅर्क नव्हे) या गावी माझे वास्तव्य होते. ही दोन्ही गावे पेन्सिलव्हॅनिया या प्रगत व संपन्न प्रांतात मोडतात. याॅर्क ही तर अमेरिकेची पहिली राजधानी होती. पण त्यावेळी अमेरिका हे राष्ट्र म्हणून रीतसर जन्माला आले नव्हते, तर याॅर्कला राजधानी कसे म्हणायचे, या वादात आपण पडूया नको. ही दोन्ही गावे तशी लहानशीच म्हणावीत, अशी आहेत. इथून कधी स्वत:च्या तर कधी भाड्याच्या कारने आम्ही मैलोगणती प्रवास करून वाॅशिंगटन, न्यूयाॅर्क, डेटन, गेटिसबर्ग, कोलंबिया, बाल्टीमोर आणि अशी अनेक शहरे पालथी घातली. कार चालविण्याची जबाबदारी मुलगा चि. अजितने घेतली होती. तर प्रवासातील हवं नको पाहण्याची जबाबदारी, छायाचित्रण सून नीलमने उचलली होती. नातू ओम्कार व नात अनुषा प्रवासात कार्टूनादी बालचित्रे पाहण्यात गर्क असत. आणि कारमधून उतरल्यानंतर माझ्या दोन्ही बाजूने चालत ‘सुरक्षेची’ काळजी घेत असत. अमेरिकेतील शिक्षणपद्धती, सामाजिक जीवन, ताणतणाव, राजकीय डावपेच आदीबाबत माहिती मिळविण्याचा प्रयत्न मी यथाशक्ती केला. या कामी नीलमचे मला विशेष साह्य झाले. तरीही माझी स्थिती हत्ती व सहा आंधळे यातील एका आंधळ्यासारखीच होती. मी जे पाहिले, मला जे दिसले, जे मी जाणून घेतले, समजून घेतले, जे मला समजले, जे मी अनुभवले ते त्रोटक, अपुरे, वास्तवतेपासून दूर असण्याची शक्यता आहे, हे मान्य करूनही वाचकांना वाचावेसे वाटेल, थोडेफार उपयोगी पडेल, असे वाटते.
अमेरिकेची मला जाणवलेली खास वैशिष्ट्ये
अमेरिकेचा भौगोलिक विस्तार भारताच्या तिपटीहून जास्त आहे, लोकसंख्या मात्र आपल्या एकचतुर्थांशपेक्षा कमी आहे.
एक राष्ट्र म्हणून अमेरिकेचे बालपण जेमतेम संपलेले आहे.
अमेरिकेत जर्मन, स्पॅनिश, इटालियन, ज्यू व इंग्लिश असे अनेक प्रकारचे लोक वेगवेगळ्या ठिकाणी स्थायिक झाले आहेत. त्या त्या देशातील लोकांची वैशिष्ट्ये त्या त्या प्रांतात आजही पहायला मिळतात. जसे जर्मनांची शिस्तप्रीयता, इटालियन लोकांची कलासक्ती, मौजमजा करण्याची वृत्ती वगैरे.
अमेरिकेतील 1862 च्या सुमारास संपलेले गृहयुद्ध हे खरोखरच भावाभावांमधले युद्ध होते. आता केंद्रीय सत्ता असलेले पण राज्यांना भरपूर अधिकार असलेले राष्ट्र, पराकोटीचे व्यक्तिस्वातंत्र्य, गुलामगिरीचा अधिकृत निषेध यासह लोकशाही या देशात नांदते आहे.
अमेरिका हे एक ख्रिश्चन राष्ट्र आहे.पण धर्मग्रंथातील मानवजन्माच्या गोष्टीला च्छेद देऊन उत्क्रांतिवाद मानणाऱ्या आणि मांडणाऱ्या चार्ल्स डार्विनचा उत्क्रांतिवाद इथे दिमाखात वावरतो आहे.
प्रत्येकाला आपापल्या धर्ममतानुसार पूजा, प्रार्थना करण्याचे स्वातंत्र्य आहे.
ते आणि आपण
समाजजीवन, स्त्रीपुरुषसंबंध, पितापुत्रसंबंध, गुरुशिष्य संबंध, उपभोगाचा पुरस्कार
आदीबाबत अमेरिका आणि भारत यात फार मोठे अंतर आहे पण काही मानवसुलभ साम्येही दाखविता येतात. जसे अमेरिकन आईलाही आपल्या मुलीचा घटस्फोट व्हावा, असे वाटत नाही. ती एक नाइलाजाने घडणारी बाबच मानली जाते. शिक्षणक्षेत्रात केजी 2 ते बारावीपर्यंतचे शिक्षण सर्वांना (म्हणजे अगदी सर्वांना) निःशुल्क आहे. केजी1 लाच का वगळले आहे ते कळत नाही. शिक्षणसंस्था या निमित्ताने या वर्षापुरते वारेमाप शुल्क आकारतांना दिसतात. 12 वी नंतर कमवा आणि शिका ही भूमिका आहे. विशेष पात्रता असेल तरच पदवीशिक्षणासाठी प्रवेश मिळतो. इतर व्यवसायाचे, धंद्याचे प्रमाणपत्र/ पदविका शिक्षण घेऊन नोकरी धंद्याला लागतात. परिसर शाळा हा नियम आहे, म्हणजे एका परिसरातील मुलांनी त्याच परिसरातील शाळेत प्रवेश घेण्याचे बंधन आहे. पण याचा अर्थ इथे सर्वच चांगले व नियमाबरहुकुम सुरू आहे, असे नाही. पण जे गैर त्याचा निषेध आहे, त्यावर कायदेशीर इलाज आहे, त्याला कायदेशीर मान्यता नाही. त्यांचे ते सगळेच चांगले आणि आपले ते सर्व वाईट किंवा उलट या दोन्ही भूमिका चुकीच्या आहेत.
विश्वात जेजे चांगले आणि उत्तम असेल त्याचे आपण भारतीय स्वागत करतो. नव्हे आपल्या पूर्वजांची ही प्रारंभापासूनची भूमिका राहिलेली आहे. त्यामुळे नीरक्षीरन्यायाने चांगले कोणते व हिणकस कोणते, हे समजून घेणे आपल्याला कठीण वाटू नये.
— वसंत गणेश काणे